درس نهم زيديه مقدمه زيديه از جمله فرقه‌هاى شيعه است كه همچون ديگر شيعيان پس از پيامبر ، امام على ( ع ) را به عنوان نخستين امام و جانشين بر حق ايشان مىشناسند ، و پس از ايشان نيز معتقد به امامت امام حسن ( ع ) و امام حسين ( ع ) به‌عنوان امامانى معصوم و منصوص‌اند ؛ ولى پس از امام حسين ( ع ) امامت را منحصر در فرزندان آن دو دانسته و معتقدند هريك از آنان كه داراى شرايط امامت باشد و مردم را به امامت خود دعوت كند و عليه ظلم و ستم قيام نمايد ، امام خواهد بود . به همين دليل آنان پس از امام حسين ( ع ) به امامت زيد بن على اعتقاد داشته ، خود را پيرو او مىدانند . پيدايش و شكل‌گيرى زيديه در قرن اوّل هجرى و پس از شهادت امام حسين ( ع ) دسته‌اى از شيعيان كوفه به امامت امامى معين و منصوص باور نداشتند و بر آن بودند كه امامت در آن گروه از فرزندان فاطمه ( س ) استمرار خواهد يافت كه داراى شرايط معينى باشد و از آن جمله اينكه عليه ظالمان قيام نمايد . « 1 » اين گروه پس از آنكه زيد بن على در دوران حكومت هشام بن عبد الملك قيام كرد ، گرد او جمع شدند و او را امام خود دانستند و « زيديه » نام گرفتند . شخصيت زيد بن على ( ع ) زيد بن على بن حسين الشهيد ( ع ) در سال 80 هجرى در مدينه منوره ديده به جهان گشود و در

--> ( 1 ) . ر . ك : نوبختى ، فرق الشيعة ، ص 54 .